Plastyka

Doświadczenie

Jestem czynnym malarzem, grafikiem i ilustratorem książek. Współpracowałem jako grafik z Dziennikiem i Reakcją – Tygodnikiem Studenckim. Działam w grupie artystycznej Nowa Ikona. Ukończyłem Liceum Sztuk Plastycznych w Supraślu, klasę o profilu tkaniny artystycznej – dyplom z wyróżnieniem.

Maluję głównie temperami na kartonie i dykcie, czasem sięgam po malarstwo sztalugowe. Pracowałem nad monotypiami i linorytem. Ostatnie zainteresowania to ceramika, zarówno użytkowa jak i małe formy rzeźbiarskie.

Scenografia teatralna:

Od kilkunastu lat projektuję scenografię i kostiumy do  przedstawień.:

Muzykomatematyka wg Ulissesa J. Joyca
Kariera Johna Nobody wg J. Tuwima
Brzuch morza wg A. Baricco
Dwa razy dwa cztery, czyli wszystko co piękne i wzniosłe wg F. Dostojewskiego
Pasolini- modlitwa na zlecenie
Dwa pokoje Zbigniewa Herberta reż. Szczepan Szczykno

Współpracuje również z innymi twórcami, z Jackiem Papisem (Godzina z aniołem), Norbertem Rakowskim (Bracia Karamazow), z Teatrem Konsekwentnym, gdzie projektowałem scenografię i kostiumy do spektakli:

Wyrok śmierci na konia Faraona J. Janickiego
Zabawne gry Hanekego
Łysa śpiewaczka E.Ionesco
Tryptyk czeski P. Havla
Mały Chopin T. Rusinka
Opowieści o zwyczajnym szaleństwie P. Zelenki

Ilustarcje do książek:

Opowieści z Chruściela
O błędach wymowy
Uczymy się poprawnej wymowy

Wybrane

Przejdź do galerii

Wystawy:

1997 Galeria Barbados, Warszawa
1997 Galeria Stara, Wrocław
1999 Cotton Club, Warszawa
2000 Trybunał Koronny Galeria Fundacja na Prowincji, Lublin (Nowa Ikona)
2001 Galeria Studio, Warszawa (Nowa Ikona)
2001 Galeria u Obucha, Białystok (Nowa Ikona)
2003 Galeria Stara Prochownia, warszawa, Rysunek satyryczny
2009 Galeria Klubu Falenica, Podróże z Minotaurem, rysunek i grafika

Nowa Ikona

2012 Galeria Stara Prochownia, Warszawa
2002 Galeria Obuch, Białystok
2001 Galleria Studio, Warszawa
2000 Fundacja Galeria Na Prowincji, Lublin
1999 Cotton Club, Warszawa
1998 Club Sintesis, Warszawa
1997 Galeria Barbados, Warszawa
1997 Galeria Stara, Wrocław
1996 Biblioteka Wojewódzka, Radom “Transizioni,Migrazioni,Passaggi-Seconda Stazione”
1994 A.A.M.Gallery, Rzym
1992 “L’arte dell’Europa dell’Est” – Galleria A.D.D.Via Margutta, Rzym “New Ikons Exhibition”-
1991 Stara Fabryka Marejn i Zilberblatta, Białystok (Dni Sztuki Współczesnej)

Nowa Ikona

Przed dziesięciu laty w Galerii Studio „Nowa Ikona” zaprezentowała się po raz pierwszy warszawskiej publiczności. Rok 2011 okazał się zatem czasem „rocznicowym” dwudziestolecia powstania grupy, dziesięciolecia od pierwszego stołecznego pokazu; czasem świętowania także poprzez intensywne uczestniczenie w życiu wystawowym w kraju – po Białymstoku, Supraślu, rodzinnych regionach artystów przed nimi kolejna warszawska wystawa w Galerii Stara Prochownia. Szczególna to grupa, chyba jedyna: trójka twórców – Ewa Chacianowska, Mariusz Chacianowski i Jerzy Łazewski. Cóż w tym szczególnego? A to, że wciąż funkcjonuje w niej od dziesięciu lat nieżyjący malarz, Mariusz Chacianowski zmarły tragicznie w Rzymie w 2000 roku.

Ewa, Mariusz i Jurek spotkali się w murach Liceum Plastycznego w Supraślu, pochodzili z Białegostoku, złączyła ich przyjaźń; Ewa i Mariusz pobrali się. Potem ich drogi rozeszły się: Jurek został aktorem, Ewa z Mariuszem wyjechali z kraju, studia plastyczne ukończyli w Rzymie i tam zamieszkali. Więzy z czasów licealnych nie zostały zerwane, sprzyjała im „historia”. Runęły mury dzielące powojenną Europę. Lata 90-te XX wieku zamknęły dramatyczne dla tak wielu Polaków rozstania związane z emigracyjnymi wyjazdami. Zaczynała się kształtować „Europa bez granic”, gdzie nie ma takiego znaczenia, w którym miejscu postanawia się mieszkać.

Młodzieńcza „Nowa Ikona” stopniowo przeradzała w dojrzałe artystyczne zjawisko zawieszone między Wschodem a Zachodem, jak w czasach gdy między Rzymem a Konstantynopolem bez problemów krążyli mnisi Cyryl i Metody… Teraz między Rzymem a Warszawą i Białymstokiem, krainą prawosławia, dziedziczącą część dziedzictwa Konstantynopola. Egzotyczność wschodnich kresów Rzeczypospolitej, jej zaściankowość konfrontowała się ze zlaicyzowaną Europą Zachodnią, kosmopolityczną, bogatą.

Ponowoczesna rzeczywistość sztuki lat 90-tych zdawała odwracać się od tradycyjnego warsztatu malarskiego: przewaga działań w obszarze nowych mediów, instalacji, performance’u, wnikanie wielu artystów w tkankę społeczną działaniami wkraczającymi w obszary socjologii, politologii czy psychologii społecznej sprzyjały kształtowaniu się przeświadczenia, że czas klasycznego obrazu czy rzeźby jako formy komentarza do współczesności, czy adekwatnego dialogu z odbiorcą, dobiegał końca. Tymczasem młodzi artyści z Polski malowali obrazy, szukali relacji z duchową spuścizną tradycji, ko-rzeniami głęboko tkwiącymi w podlaskiej ziemi, z jej wieloetnicznością, konfrontacjami obu odłamów chrześcijaństwa żyjących wciąż obok siebie i nadal żywych. Malowanie traktowali z całą powagą jako podstawowy sposób wypowiedzi, wyznanie wiary w nieprzemijające znaczenie obrazu – ikony, w pierwotnym, greckim sensie tego słowa. Dwoje z członków grupy pozostając wiernymi temu przeświadczeniu wciąż to czyni, nadal maluje. Ich twórczość ewoluuje, wzbogaca się warsztatowo, osiągnęła obecnie pełnię dojrzałości formy, czytelność przesłania. Świadomość malarskiego gestu Ewy Chacianowskiej gdy buduje syntetyczne formy monumentalnej ludzkiej głowy wyłaniającej się z płaszczyzn o pulsującej, wyciszonej, mrocznej barwie, uzyskała pełną zdolność artystycznej kontroli i moc ekspresji. Jerzy Łazewski w swoich kameralnych gwaszach i rysunkach finezyjnie prowadzi dialog z mitologicznymi wątkami, kontynuując grę z tą tradycją podjętą wcześniej przez Pabla Picassa i Jana Lebensteina.

Wspominając prace sprzed dziesięciu lat wystawione w Galerii Studio niepodobna nie docenić drogi jaką oboje przebyli w dążeniu do przejrzystości i klasy swej artystycznej wypowiedzi. Jedynie prace Mariusza Chacianowskiego pozostają wciąż te same… Tu śmierć zamknęła możliwości artystycznego rozwoju; pozostaną nam jedynie te dzieła, które zdążył stworzyć za życia. Ich konfrontacja z pracami Ewy i Jurka w pierwszej chwili wydaje się ryzykowna, lecz wyzwalając się od ocennych porównań stała obecność jego prac w kolejnych wystawach grupy „Nowa Ikona” nabiera niezwykłego dowodu pamięci i miłości, wykracza też poza wymiar racjonalny, stając się swojego rodzaju zwycięstwem nad nieubłaganymi prawami natury, tryumfem nad śmiercią, swoistym życiem po życiu, które w przestrzeniach malarstwa ma swoją kontynuację.
Marek Stępień Listopad 2011

W roku 2000 Mariusz zginął w wypadku samochodowym w Rzymie. Po jego śmierci Grupa Nowa Ikona, pomimo tego tragicznego rozstania, kontynuje swą artystyczną aktywność.
www.chacianowska.com

NOWA IKONA 2011
Ewa Chacianowska,  Mariusz R. Chacianowski, Jerzy Łazewski
Kurator wystawy: Marek Stępień

Grupa Nowa Ikona powstała gdzieś pomiędzy Białymstokiem i Supraślem na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku. Stworzyli ją Ewa i Mariusz Robert Chacianowscy, do których szybko dołączył Jerzy Łazewski. Pierwsza wystawa Grupy odbyła się 19 maja 1991 roku. Wówczas Grupa wystawiała pod pierwotną nazwą “New Ikons”. Miesiąc po wernisażu, Ewa i Mariusz wyemigrowali do Rzymu, gdzie w 1995 roku ukończyli grafikę w Istituto Europeo di Design. Jurek natomiast wyjechał do Warszawy gdzie ukończył Wydział Aktorski Akademii Teatralnej w 1992. Spotkania grupy nie były częste, ale wystarczające do wspólnych refleksji, porównań, konfrontacji i wystaw.

http://www.facebook.com/NOWA.IKONA

nowa.ikona@tiscali.it

  • Malarstwo Jerzy Łazewski

Malarstwo

Maluję głównie temperami na kartonie i dykcie, uprawiam malarstwo sztalugowe.
Oglądaj